لارنگومالاسی (نرمی حنجره نوزاد)
لارنگومالاسی نرم شدن مادرزادی بافتهای حنجره (جعبه صدا) بالای تارهای صوتی است. این شایعترین علت تنفس پر سر و صدا در دوران نوزادی است. ساختار حنجره بدشکل و شل است و باعث میشود بافتها روی دهانه راه هوایی بیفتند و تا حدی آن را مسدود کنند.
در بیشتر موارد، لارنگومالاسی (نرمی حنجره نوزاد) در نوزادان یک بیماری جدی نیست – آنها تنفس پر سر و صدایی دارند، اما قادر به غذا خوردن و رشد هستند. برای این نوزادان، لارنگومالاسی بدون جراحی تا سن ۱۸ تا ۲۰ ماهگی برطرف میشود. با این حال، درصد کمی از نوزادان مبتلا به لارنگومالاسی در تنفس، غذا خوردن و افزایش وزن مشکل دارند. این علائم نیاز به توجه فوری دارند.
زمان مراجعه به پزشک:
اگر نوزاد موارد زیر را دارد، فوراً به بیمارستان مراجعه کنید:
- بیش از 10 ثانیه نفس نمیکشد.
- هنگام تنفس پر سر و صدا، اطراف لبهایش کبود میشود.
- پس از تغییر وضعیت یا بیدار شدن، بدون هیچ تسکینی، گردن یا سینهاش را میکشد.
علل:
لارنگومالاسی همانطور که در طول میکرولارنگوسکوپی در مجاری هوایی کودک مشاهده میشود.
علت دقیق لارنگومالاسی مشخص نیست. شل شدن یا کمبود تون عضلانی در مجاری هوایی فوقانی ممکن است یک عامل باشد. این ناهنجاری معمولاً در بدو تولد وجود دارد یا در ماه اول زندگی ظاهر میشود. رفلاکس معده به مری (GE reflux) ممکن است در شدت علائم نقش داشته باشد. تنفس پر سر و صدا اغلب زمانی که نوزاد به پشت خوابیده یا هنگام گریه بدتر میشود.
به طور کلی چند نظریه در مورد علت این حالت عبارتند از:
- ناهنجاریهای ساختاری: غضروف یا عضلات اطراف حنجره در طول رشد جنین به طور غیرمعمول (متفاوت) تشکیل میشوند.
- اختلالات عصبی-عضلانی: این اختلالات شامل اختلالاتی است که بر اعصاب و عضلات تارهای صوتی تأثیر میگذارند.
- GERD: اگر رفلاکس اسید به حنجره برسد، میتواند باعث تورم در این ناحیه شود. این میتواند هرگونه ناهنجاری ساختاری ایجاد کننده لارنگومالاسی را بدتر کند.
علائم و نشانههای لارنگومالاسی (نرمی حنجره نوزاد):
نوزادان مبتلا به لارنگومالاسی هنگام تنفس صدای خشن و جیرجیر مانندی ایجاد میکنند. این صدا که استریدور نامیده میشود، میتواند به محض تولد نوزاد یا اغلب در چند هفته اول پس از تولد شروع شود. علائم معمولاً طی چند ماه بدتر میشوند. معمولاً حدود ۴ تا ۸ ماهگی، تنفس پر سر و صدا قبل از بهبود، بدتر میشود. اکثر کودکان تا ۱۸ تا ۲۰ ماهگی از لارنگومالاسی خلاص میشوند.
بیشتر نوزادان مبتلا به لارنگومالاسی مشکلی در تنفس یا تغذیه ندارند، حتی اگر تنفس آنها پر سر و صدا باشد. تنفس معمولاً وقتی نوزاد گریه میکند، شیر میخورد، میخوابد، دراز میکشد یا عفونت تنفسی فوقانی دارد، پر سر و صداتر میشود.
بیشتر نوزادان مبتلا به این بیماری علائم خفیفی دارند.
نوزادی که علائم جدیتری دارد ممکن است موارد زیر را داشته باشد:
- مشکل در تنفس (به دنبال گرفتگی گردن یا معده باشید.)
- مشکلات تغذیه
- کاهش وزن
- مکثهای تنفسی (آپنه)
- آبی شدن رنگ پوست یا لب (سیانوز)
- ریفلاکس معده به مری (تف کردن، استفراغ و برگشت غذا)
- آسپیراسیون (ورود غذا به ریهها)
اگر نوزاد شما این علائم را دارد یا تنفس او ناگهان بدتر میشود، فوراً با پزشک تماس بگیرید.
لارنگومالاسی چقدر شایع است؟
لارنگومالاسی مادرزادی در نوزادان شایع است. بیش از نیمی از نوزادان تازه متولد شده در هفته اول زندگی خود به آن مبتلا میشوند و حتی تعداد بیشتری از آنها در سن ۲ تا ۴ هفتگی به آن مبتلا میشوند.
لارنگومالاسی همچنین میتواند در بزرگسالان نیز رخ دهد، اما نادر است. (پزشکان به این حالت لارنگومالاسی اکتسابی میگویند.)
انواع لارنگومالاسی:
پزشکان لارنگومالاسی را بر اساس علت به سه نوع تقسیم میکنند:
- نوع ۱: غشاهای مخاطی حنجره خیلی سفت یا خیلی کوتاه هستند.
- نوع ۲: قسمت بالایی حنجره بافت نرم اضافی دارد.
- نوع ۳: یک اختلال زمینهای (مانند GERD یا اختلال عصبی-عضلانی) باعث لارنگومالاسی میشود.
آزمایش و تشخیص:
پزشک سوالاتی در مورد مشکلات سلامتی کودک خواهد پرسید و ممکن است آزمایشی به نام نازوفارنگولارینگوسکوپی (NPL) را برای ارزیابی بیشتر وضعیت کودک توصیه کند.
در طول این آزمایش که در مطب پزشک انجام میشود، یک دوربین کوچک که شبیه یک رشته اسپاگتی با چراغی در انتهای آن است، از طریق سوراخ بینی کودک وارد قسمت پایین گلو، جایی که حنجره قرار دارد، میشود. این به پزشک اجازه میدهد تا حنجره کودک را ببیند.
در صورت تشخیص لارنگومالاسی، پزشک ممکن است بخواهد آزمایشهای تشخیصی دیگری را برای ارزیابی میزان مشکلات فرزند و بررسی اینکه آیا راه هوایی تحتانی تحت تأثیر قرار گرفته است یا خیر، انجام دهد. این آزمایشها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- عکسبرداری با اشعه ایکس از گردن
- فلوروسکوپی راه هوایی
- میکروالرنگوسکوپی و برونکوسکوپی (MLB)
- ازوفاگوگاسترودئودنوسکوپی (EGD) و پروب pH
- ارزیابی آندوسکوپی عملکردی بلع (FEES)
درمان لارنگومالاسی :
در ۹۰ درصد موارد، لارنگومالاسی بدون درمان تا زمانی که کودک شما ۱۸ تا ۲۰ ماهه شود، برطرف میشود. با این حال، اگر لارنگومالاسی شدید باشد، درمان کودک ممکن است شامل دارو یا جراحی باشد.
دارو:
پزشک کودک ممکن است داروی ضد رفلاکس برای کمک به مدیریت رفلاکس معده به مری (GERD) تجویز کند. این مهم است زیرا انقباض مزمن گردن و قفسه سینه کودک از لارنگومالاسی میتواند رفلاکس را بدتر کند. همچنین، رفلاکس اسید میتواند باعث تورم بالای تارهای صوتی و بدتر شدن تنفس پر سر و صدا شود.
جراحی لارنگومالاسی:
در صورت شدید بودن وضعیت فرزند، جراحی به نام سوپراگلوتوپلاستی درمان انتخابی است. علائمی که نیاز به جراحی لارنگومالاسی را نشان میدهند عبارتند از:
- آپنههای تهدیدکننده زندگی (توقف تنفس)
- حملات آبی قابل توجه
- عدم افزایش وزن با تغذیه
- انقباضات قابل توجه قفسه سینه و گردن
- نیاز به اکسیژن اضافی برای تنفس
- مشکلات قلبی یا ریوی مربوط به ناتوانی فرزند در دریافت اکسیژن کافی
این جراحی ممکن است تنفس پر سر و صدا را به طور کامل از بین نبرد، اما باید به موارد زیر کمک کند:
- کاهش شدت علائم
- کاهش آپنهها (توقف تنفس)
- کاهش نیاز به اکسیژن اضافی
- بهبود بلع
- کمک به افزایش وزن فرزند
ایمنی بلع فرزند باید پس از عمل جراحی مجدداً بررسی شود.
به طورکلی
لارنگومالاسی میتواند نگرانکننده باشد، بهخصوص اگر به تازگی صاحب فرزند شدهاید. تنفس پر سر و صدای نوزاد ممکن است شما را دچار استرس کند و باعث شود که فکر کنید مشکل جدیتری وجود دارد. در بیشتر موارد، لارنگومالاسی خطرناک نیست. اما همیشه ایده خوبی است که با پزشک متخصص اطفال کودک خود ملاقات کنید.
مطالب مشابه:
رفلاکس حنجره
نمره آپگار نوزادان
فشار خون ریوی در نوزادان
رفلاکس در نوزادان
کولیک در نوزادان
منابع: my.clevelandclinic, kidshealth, chop
1 دیدگاه