فواید مصرف ویتامینD و امگا3
امگا 3 و ویتامین D چگونه در بیماری خودایمنی نقش دارند؟
بیماری خود ایمنی بیش از 24 میلیون نفر در ایالات متحده را تحت تاثیر قرار می دهد. طبق گزارش موسسه ملی علوم بهداشت محیطی (NIEHS)، حداقل 80 بیماری خود ایمنی مختلف وجود دارد. برخی از آنها به خوبی شناخته شده و به راحتی قابل کنترل هستند، مانند دیابت نوع 1. در مقابل، برخی بیماری های خودایمن نادر هستند و درمان آنها دشوار است. در حال حاضر، بیشتر بیماری های خودایمنی هیچ درمانی ندارند و نیاز به درمان مادام العمر با هدف تسکین علائم دارند.
بیماری خود ایمنی چیست؟
سیستم ایمنی برای سلامتی ضروری است. این سیستم از سلول های ایمنی برای دفاع از بدن در برابر ویروس ها و باکتری ها استفاده میکنند. معمولا سیستم ایمنی می تواند تفاوت بین سلول های خارجی و سلول های میزبان را تشخیص دهد. اما در بیماری های خود ایمنی سیستم ایمنی بدن دچار اختلال میشود و شروع به حمله به سلول ها، بافت ها یا اندام های سالم میکند.
در حالی که علت بیماری خودایمنی به صورت یک راز باقی مانده است. مطالعات نشان می دهد که احتمالا به دلیل عوامل متعددی از جمله وراثت، سبک زندگی، تاثیرات هورمونی و محیطی است. علائم اولیه یک بیماری خودایمنی می تواند شامل خستگی، دردهای عضلانی، مشکلات گوارشی، تورم و قرمزی، تغییرات وزن غیرعادی، احساس بی حسی یا سوزن سوزن شدن، ریزش مو یا بثورات پوستی باشد.
چگونه امگا 3 بر عملکرد سیستم ایمنی بدن تاثیر می گذارد؟
هدف بیشتر درمان های خودایمنی در حال حاضر شامل کاهش التهاب برای کاهش درد و شدت علائم است. داروهایی مانند داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) و داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی در دسترس هستند و تا حدی علائم را تسکین می دهند. با توجه به تعداد افراد مبتلا به بیماری های خودایمن، دانشمندان نه تنها به دنبال بهبود درمان ها بوده اند. بلکه برای کاهش میزان بروز این بیماری ها تلاش کرده اند.
آزمایش VITAL در فواید مصرف ویتامینD و امگا3:
یک مطالعه جدید که اغلب به عنوان کارآزمایی VITAL (حیاتی) شناخته می شود. ممکن است یک مسیر احتمالی را برای کاهش بروز بیماری خودایمنی شناسایی کرده باشد. پس از دنبال کردن و بررسی بیش از 25000 موضوع در طول پنج سال، مطالعه VITAL در دسامبر 2021 منتشر شد. پس از انتشار این مقاله توجه بسیاری از رسانه ها به آن جلب شد. چرا؟
احتمالا به این دلیل که امروزه هیچ مداخله پزشکی موثر دیگری برای کاهش میزان بیماری های خود ایمنی وجود ندارد. این مطالعه نشان داد که مصرف مکمل ویتامین D با دوز IU2000 در روز به مدت تقریبا پنج سال، به تنهایی یا همراه با 1 گرم در روز اسیدهای چرب امگا 3، منجر به بروز کمتر بیماری خودایمنی در مقایسه با دارونما شد.
این کارآزمایی به روش تصادفی، دو سرکور با دارونما در اصل برای بررسی مزایا و خطرات مصرف کوله کلسیفرول (ویتامین D) با یا بدون DHA + EPA (امگا 3) برای جلوگیری از سرطان و بیماری های قلبی عروقی ایجاد شد. جمع آوری اطلاعات در مورد بروز بیماری خودایمنی به یک مطالعه کمکی تبدیل شد که برای آن شرکت کنندگان به طور تصادفی برای دریافت ویتامین D + امگا 3؛ امین D + دارونما؛ یا دارونما + دارونما انتخاب شدند.
فواید مصرف ویتامینD و امگا3 چیست؟
سپس شرکت کنندگان به مدت 3/5 سال تحت نظر قرار گرفتند و سوالاتی در مورد شروع آرتریت روماتوئید، پلی میالژی روماتیکا، بیماری خودایمنی تیروئید، پسوریازیس و بیماری های التهابی روده از شرکت کنندگان پرسیده شد.
نتایج خوشبینانه بود. محققین به این نتیجه رسیدند که مکمل ویتامین D به مدت 5 سال، با یا بدون اسیدهای چرب امگا 3، بیماری خودایمنی را تا 22 درصد کاهش می دهد. در حالی که مکمل اسید چرب امگا 3 به تنهایی میزان بیماری خودایمنی را تا 15 درصد کاهش می دهد. این مطالعه همچنین اشاره کرد که یک تعامل با زمان پیدا شد که به افزایش اثر پس از مدت طولانی تر مصرف مکمل اشاره کرد.
علاوه بر این، وقتی سه سال آخر مداخله در نظر گرفته شد. در گروه ویتامین D میزان بیماری خودایمن در مقایسه با گروه داورنما 39 درصد کمتر بود. در گروه امگا-3 درصد بیماری خودایمن در مقایسه با گروه دارونما 10 درصد کمتر بود و در گروه ترکیبی ویتامین D و امگا-3 درصد بیماری خودایمن 30 درصد کمتر کمتر از گروه کنترل بود.
ویتامین D و بیماری خود ایمن:
جامعه علمی از روزهایی فراتر رفته است که تصور می شد تنها نقش ویتامین D در سلامت استخوان هاست. اکنون درک عمومی این است که کمبود ویتامین D همچنین منجر به اختلال در سیستم ایمنی و افزایش التهاب می شود. مطالعات بالینی نشان داده است که کمبود ویتامین D با شروع یا تشدید چندین نوع بیماری خودایمنی ارتباط مثبتی دارد و ممکن است از طرق مختلف بر آنها تاثیر بگذارد.
آیا کمبود ویتامین D می تواند باعث کاهش تعداد گلبول های سفید خون شود؟
سلول های ایمنی، از جمله سلول های دندریتیک، ماکروفاژها و سلول های T و B، گیرنده های ویتامین D و آنزیم های فعال کننده ویتامین D را بیان می کنند. که نشان می دهد ویتامین D مستقیما بر آنها تاثیر می گذارد. مشخص شده است که ویتامین D با سرکوب تولید سیتوکین های التهابی، مانند اینترلوکین 12 (IL-12)، IL-2، TNF-α و با ترویج بیان مولکول های ضدالتهابی مانند IL-4، IL-5 و IL-10 عمل می کند.
همچنین اعتقاد بر این است که ویتامین D از طریق نقشی که در سلامت روده، به ویژه میکروبیوم و یکپارچگی سد روده دارد. به طور غیر مستقیم بر ایمنی و بیماری خودایمنی تاثیر می گذارد. یک بررسی در سال 2019 که بیش از 130 مطالعه را آنالیز کرده، ارتباط معکوس بین ویتامین D و ایجاد چندین بیماری التهابی مرتبط با روده مانند بیماری کرون، کولیت اولسراتیو و بیماری روده تحریک پذیر را نشان داد.
نحوی انتخاب مکمل ویتامین D:
آخرین راه، اعتقاد بر این است که ویتامین D بر خطر بیماری خودایمنی تاثیر می گذارد. تاثیر مستقیم آن بر روی ژن های ما است. مطالعات بیش از 229 ژن را با تغییرات قابل توجه در بیان در پاسخ به ویتامین D از طریق اثر مستقیم بر اتصال گیرنده ویتامین D پیدا کرده اند. مکان های اتصال گیرنده ویتامین D به طور قابل توجهی در نزدیکی ژن های مرتبط با خود ایمنی، مانند ژن های مرتبط با مولتیپل اسکلروزیس و بیماری کرون، غنی شده اند. بنابراین، به نظر می رسد که ویتامین D ممکن است از طریق بیان ژنتیکی بر خطر بیماری خودایمنی تاثیر بگذارد.
امگا-3 و بیماری خودایمن:
اسیدهای چرب غیراشباع چندگانه (PUFAs)، مانند اسیدهای چرب امگا-6 و امگا-3، نقش اساسی در التهاب و بیماری های خود ایمنی دارند. نقش اصلی PUFAs در التهاب این است که ایکوزانوئید تولید می کنند.
ایکوزانوئیدها واسطه ها و تنظیم کننده های التهاب هستند و شدت و مدت پاسخ های التهابی را تعدیل می کنند. ایکوزانوئیدهای مشتق شده از امگا-6 تمایل به التهاب دارند، در حالی که آنهایی که از امگا-3 به دست می آیند تمایل به ضدالتهاب دارند.
هر دو امگا-6 و امگا-3 اسیدهای چرب غیراشباع چندگانه غشای سلولی سلول های ایمنی را تشکیل می دهند. و می توانند از طریق دریافت رژیم غذایی اصلاح شوند. بنابراین، تغییر ترکیب PUFA غشای سلولی به طوری که بیشتر شامل مقادیر بیشتر امگا-3 و مقادیر کمتر امگا-6 باشد. می تواند تولید واسطه های التهابی را تغییر دهد و در نهایت بر میزان پاسخ التهابی تاثیر بگذارد.
به عنوان مثال، EPA+DHA تولید پروتئین واکنشگر C و سایتوکین های التهابی مانند TNF-α، IL-1β و IL-6 را مهار می کند. این سیتوکین ها در غلظت های بالایی در بیماری های التهابی مانند آرتریت روماتوئید، آسم، مولتیپل اسکلروزیس، دیابت نوع 2 و بیماری های التهابی روده یافت می شوند.
در مطالعه VITAL، امگا-3 به تنهایی منجر به کاهش قابل توجهی در بروز بیماری خودایمنی نشد. با این حال، سایر مطالعات اپیدمولوژیک نشان دادند که مصرف امگا-3 بر بروز تاثیر می گذارد.
امگا-3 و سارکوپنیا:
یکی از اولین مطالعاتی که این رابطه را مورد بررسی قرار داد. نشان داد که اسکیموهای گرینلند میزان بروز بیماری های خودایمنی و التهابی مانند دیابت نوع 1، آسم برونش، مولتیپل اسکلروزیس و پسوریازیس را بسیار پایین دارند. یک مطالعه مشاهده دیگر که در این جمعیت انجام شد نشان داد که مصرف یک رژیم غذایی سرشار از امگا-3 می تواند میزان بیماری های التهابی مزمن را کاهش دهد.
علاوه بر این، مطالعات نشان دادند که امگا-3 می تواند اثرات مفیدی در کاهش میزان عود نشانگرهای التهابی و علائم بیماری خودایمن داشته باشد. این کیفیت زندگی افراد مبتلا را بهبود میبخشد. تحقیقات همچنین نشان میدهد که تنظیم نسبت امگا6: امگا3 با کاهش دریافت امگا 6 و افزایش مصرف امگا3 می تواند علائم چندین بیماری خودایمنی را کاهش دهد. و حتی خطر ابتلا به بیماری های آلرژیک را در فرزندان کاهش دهد.
به طور خلاصه می توان گفت که التهاب جز مهمی از شرایط و بیماری های انسانی است. اگر چه التهاب برای ایمنی طبیعی ضروری است. اما یکی از ویژگی های مشترک بسیاری از بیماری های مزمن تولید بیش از حد یا نامناسب واسطه های التهابی، از جمله ایکوزانوئیدها و سیتوکین هاست. نقش اسیدهای چرب امگا-3 و ویتامین D در تنظیم فرایندهای التهابی نشان می دهد که مقادیر کافی از این مواد مغذی ممکن است برای تعیین توسعه و پیشرفت بیماری های التهابی ضروری باشد.
مطالب مشابه:
