تونل کارپال در بارداری (CTS)

سندرم تونل کارپال وضعیتی است که زمانی رخ می دهد که تورم مچ دست به عصب فشار می آورد و باعث درد در دست می شود و در بارداری شایع است و معمولاً پس از تولد نوزاد از بین می رود. می تواند باعث درد، بی حسی و گزگز در انگشت شست، انگشت اشاره و انگشت میانی شود.

تونل کارپال چیست؟

تونل کارپال یک مجرای باریک در مچ دست است که توسط استخوان ‌های کوچک و نواری از بافت قوی تشکیل شده‌است. از طریق تونل کارپال تاندون ها، رگ های خونی و اعصاب عبور می کنند. در این فضای باریک، درصورتی که یکی از این اعصاب فشرده شود (عصب مدیان) باعث ایجاد سندرم تونل کارپال می شود.

عصب مدیان از گردن، بازو و تا مچ امتداد دارد. این عصب احساس در انگشتان دست را کنترل می کند.

 سندرم تونل کارپال چیست؟

سندرم تونل کارپال یک بیماری شایع است که باعث احساس سوزن سوزن شدن، بی حسی و گاهی اوقات درد در مچ دست، دست و انگشتان می شود. زمانی اتفاق می افتد که عصب میانی به هر دلیلی تحت فشار قرار می گیرد.

در دوران بارداری چه اتفاقی می افتد؟

سندرم تونل کارپال (CTS) معمولا در بارداری مشاهده می شود. در دوران بارداری، تغییرات هورمونی می تواند باعث تورم قسمت های مختلف بدن از جمله مچ دست شود. هنگامی که این اتفاق می افتد، مایعات در تونل کارپال جمع می شوند، که می تواند به عصب میانی فشار وارد کند. هنگامی که عصب مدیان فشرده می شود باعث ایجاد سندرم تونل کارپال می شود.

 علائم:

علائم سندرم تونل کارپال می تواند از خفیف تا بسیار دردناک متغیر باشد و ممکن است یک یا هر دو دست را تحت تاثیر قرار دهند. معمولاً علائم در اول صبح و شب یا با حرکات مکرر دست بدتر می شوند. آنها عبارتند از:

• درد یا احساس ضربان در انگشتان، مچ دست یا ساعد
• بی حسی و گزگز در انگشتان، دست ها و مچ دست
• انگشتان و شست متورم
• مشکل در گرفتن اجسام و کاهش قدرت
• مشکل در انجام مهارت های حرکتی ظریف، مانند بستن دکمه های پیراهن
• کاهش قدرت گرفتن و مبارزه با حرکات ظریف

شیوع تونل کارپال در بارداری (CTS) :

در دوران بارداری حدود 60 درصد از زنان باردار ممکن است سندرم تونل کارپال را تجربه کنند. معمولا در سه ماهه سوم (28-40 هفته) رخ می دهد، اما همچنین می تواند در سه ماهه اول (0-13هفته) نیز رخ دهد.

آیا ممکن است برخی از زنان باردار در معرض خطر بیشتری باشند؟

بله، برخی از زنان باردار بیشتر از سایرین مستعد ابتلا به CTS هستند.

برخی از عوامل خطر تونل کارپال در بارداری (CTS):

• داشتن اضافه وزن یا چاقی پیش از بارداری:

مشخص نیست که آیا وزن بالا باعث ایجاد CTS می شود یا خیر، اما زنان باردار دارای اضافه وزن یا چاقی بیشتر از زنان باردار که دچار اضافه وزن نیستند، به این سندرم مبتلا می شوند.

• ابتلا به دیابت مرتبط با بارداری یا فشار خون بالا:

دیابت بارداری و فشار خون بارداری هر دو می توانند منجر به احتباس مایعات و متعاقب آن تورم شوند. این به نوبه خود می تواند خطر CTS را افزایش دهد.

سطح بالای قند خون نیز می تواند باعث التهاب از جمله تونل کارپال شود که ممکن است خطر CTS را بیشتر افزایش دهد.

• تاثیر بارداری های پیشین:

هورمون Relaxin ممکن است در مقادیر بالاتر در بارداری های بعدی مشاهده شود. این هورمون به لگن و دهانه رحم در دوران بارداری برای آمادگی زایمان کمک می کند. همچنین می تواند باعث التهاب در تونل کارپال شود و به عصب میانی فشار وارد کند.

تشخیص CTS در بارداری:  

CTS اغلب بر اساس توضیحات فرد از علائم تشخیص داده می شود. پزشک همچنین ممکن است معاینه فیزیکی انجام دهد.

در طول معاینه فیزیکی، در صورت نیاز، پزشک ممکن است از تست های الکترودیاگنوستیک برای تایید تشخیص استفاده کند. تست های الکترودیاگنوسیک از سوزن ها یا الکترودهای نازک (سیم های چسبانده شده به پوست) برای ضبط و تجزیه و تحلیل سیگنال هایی که اعصاب شما ارسال و دریافت می کنند، استفاده می کنند. آسیب به عصب میانی می تواند این سیگنال های الکتریکی را کند یا مسدود کند.

پزشک شما همچنین ممکن است از علامت Tinel برای شناسایی آسیب عصبی استفاده کند. این تست را می توان به عنوان بخشی از یک معاینه فیزیکی نیز انجام داد. در طول آزمایش، پزشک به آرامی روی ناحیه عصب آسیب دیده ضربه می زند. اگر احساس سوزن سوزن شدن می کنید، این می تواند نشان دهنده آسیب عصبی باشد.

تست علامت Tinel و تست های الکترودیاگنوستیک برای استفاده در دوران بارداری بی خطر هستند.

 درمان:

چندین گزینه وجود دارد که با استفاده از ان ها می ‌توانید علائم خود مدیریت کنید که عبارتند از:

• استراحت:

استفاده بیش از حد از دست‌ ها یا انجام کارهای تکراری با دست ‌ها ممکن است علائم شما را افزایش دهد. در صورت امکان از بلند کردن اجسام سنگین و فعالیت های غیر ضروری خودداری کنید زیرا ممکن است فشار را بر عصب مدیان افزایش دهند. در طول شب ممکن است لازم باشد از خوابیدن به سمت آسیب دیده خودداری کنید.

• بالا نگه داشتن:

هنگام استراحت، ممکن است نیاز باشد بازو(های) آسیب دیده خود را روی بالش یا حوله نگه دارید تا تورم کاهش یابد.

• یخ:

می توانید از یخ برای کاهش تورم مچ دست استفاده کنید. به سادگی یک بسته یخ کوچک پیچیده در یک حوله را روی مچ دست خود به مدت 5 تا 10 دقیقه قرار دهید. همچنین می توانید به مدت یک دقیقه و به مدت پنج دقیقه بین گرم و سرد به طور متناوب امتحان کنید. در صورت نیاز می توانید این کار را سه تا چهار بار در روز انجام دهید.

• فیزیوتراپی:

درمان رهاسازی میوفاشیال ممکن است باعث کاهش درد ناشی از CTS و افزایش عملکرد دست شود. این یک نوع ماساژ برای کاهش سفتی و کوتاهی رباط ها و عضلات است.

• استفاده از اسپلینت:

به دنبال بریس (ارتوز) باشید که مچ شما را در وضعیت خنثی (نه خمیده) نگه دارد. هنگامی که علائم بدتر می شوند، استفاده از بریس در شب ممکن است بسیار مفید باشد. درصورت کاربردی بودن، می توانید آن را در طول روز نیز بپوشید.

در بیشتر موارد خود مدیریتی موثر خواهد بود و فقط در برخی موارد به درمان بیشتر نیاز است.

توصیه های پس از زایمان:

پس از زایمان، علائم سندرم تونل کارپال ممکن است به طور طبیعی پس از چند هفته از بین روند. با این حال، اگر علائم ادامه یافت، ممکن است لازم باشد با پزشک مشورت و یا به فیزیوتراپی مراجعه کنید.

مطالب مشابه:

درد عصب سیاتیک در بارداری

واریس در دوران بارداری

پوکی استخوان در بارداری

 خونریزی در دوران بارداری

خطرات اورولوژیک بارداری

منبع: nhsborders