غلامحسین مصاحب
غلامحسین مصاحب در سال ۱۲۸۹ خورشیدی در اصفهان متولد شد. تحصیلات مقدماتی خود را در ایران گذراند و از همان دوران به علوم ریاضی علاقه فراوان نشان داد. پس از ورود به عرصه آموزش عالی، به تدریس و پژوهش در ریاضیات پرداخت و بهتدریج به یکی از برجستهترین استادان این رشته در کشور تبدیل شد. او از نخستین دانشمندانی بود که تلاش کرد آموزش ریاضیات جدید را در ایران گسترش دهد.
مصاحب علاوه بر فعالیتهای دانشگاهی، نقش مهمی در توسعه نهادهای علمی و آموزشی کشور ایفا کرد. او سالها در دانشگاه تهران به تدریس پرداخت و در تدوین برنامههای آموزشی علوم پایه مشارکت داشت. دیدگاه علمی و روشمند وی تأثیر قابل توجهی بر آموزش ریاضیات در ایران گذاشت و بسیاری از استادان و پژوهشگران نسلهای بعدی از شاگردان یا پیروان فکری او بودند.
بزرگترین و ماندگارترین اثر وی «دایرةالمعارف فارسی» است که از مهمترین آثار مرجع علمی و فرهنگی معاصر ایران به شمار میرود. این اثر با هدف ارائه دانشی جامع به زبان فارسی تدوین شد و استانداردهای تازهای در دانشنامهنویسی کشور ایجاد کرد. مصاحب همچنین کتابها و مقالات متعددی در زمینه ریاضیات و علوم عمومی منتشر کرد.
غلامحسین مصاحب در سال ۱۳۵۸ درگذشت، اما نام او همچنان به عنوان یکی از پیشگامان آموزش ریاضیات و دانشنامهنویسی نوین ایران شناخته میشود. آثار و خدمات او سهم مهمی در گسترش فرهنگ علمی و توسعه آموزش عالی کشور داشته است.