تفاوت آزواسپرمی و الیگواسپرمی

الیگواسپرمی یک مشکل ناباروری در مردان است که منجر به کاهش تعداد اسپرم می شود. سایر عوامل مرتبط با سلامت جنسی مردان در این شرایط معمولی است. در این صورت فرد قادر خواهد بود نعوظ داشته باشد و در حین ارگاسم نیز انزال کند اما تعداد اسپرم ها کم خواهد بود. برای بارور کردن تخمک ها باید فرد تعداد اسپرم های سالمی داشته باشد.

بنابراین، اگر تعداد اسپرم‌ های فرد بیش از 15 میلیون اسپرم در میلی‌لیتر باشد، این یک وضعیت متوسط در نظر گرفته می‌شود. اگر تعداد اسپرم کمتر از 15 میلیون اسپرم در میلی لیتر باشد، به عنوان تعداد کم اسپرم در نظر گرفته می شود و این وضعیت به عنوان الیگواسپرمی شناخته می شود.

الیگواسپرمی به 3 نوع طبقه بندی می شود:

• الیگواسپرمی خفیف: زمانی که تعداد اسپرم حدود 10 تا 15 میلیون اسپرم در میلی لیتر است.
• الیگواسپرمی متوسط: زمانی که تعداد اسپرم حدود 5 تا 10 میلیون اسپرم در میلی لیتر است.
• الیگواسپرمی شدید: این وضعیت شدید است و زمانی مشخص می شود که تعداد اسپرم بین 0 تا 5 میلیون اسپرم در میلی لیتر کاهش یابد.

از سوی دیگر، آزواسپرمی وضعیتی است که در آن اسپرم در حین انزال وجود ندارد. این عمدتا به دلیل انسداد در دستگاه تناسلی فرد ایجاد می شود. با این حال، اگر مشکلات هورمونی، مشکلات انزال یا مشکلات مربوط به ساختار و عملکرد بیضه وجود داشته باشد، منجر به آزواسپرمی می شود.

اگرچه، بسیاری از علل را می توان با کمک های پزشکی مناسب درمان کرد و مشکلات باروری نیز درمان خواهد شد. در موارد خاص، چندین تکنیک تولید مثل به بازیابی اسپرم کمک می کند.

سه نوع آزواسپرمی وجود دارد:

• آزواسپرمی قبل از بیضه: این وضعیت غیر انسدادی است و به دلیل تولید آسیب دیده هورمون هایی ایجاد می شود که مسئول ایجاد اسپرم هستند.
• آزواسپرمی بیضه: این نیز یک وضعیت غیر انسدادی است که به دلیل هر نوع ناهنجاری در عملکرد ساختار بیضه ایجاد می شود.
• آزواسپرمی پس از بیضه: این به دلیل انسداد در وضعیت دستگاه تناسلی ایجاد می شود که منجر به مشکلاتی در هنگام انزال می شود.

درمان الیگواسپرمی:

الیگواسپرمی یک بیماری مرتبط با ناباروری مردان است و همچنین قابل درمان است. چندین درمان شامل تغییر سبک زندگی و همچنین کمک های پزشکی برای درمان الیگواسپرمی مناسب است.

تغییر سبک زندگی برای درمان الیگواسپرمی:

چندین تغییر در شیوه زندگی به بهبود تعداد اسپرم یا باروری کمک می کند.

• تمرین کردن به طور منظم
• خودداری از حمام کردن در جکوزی
• ترک مصرف دخانیات و الکل
• استفاده از ویتامین ها و مکمل های تقویت کننده تستوسترون که پزشک تجویز کرده است.
• مدیریت استرس.
• رعایت یک رژیم غذایی سالم و کنترل سطح قند در صورت دیابت

درمان های پزشکی برای الیگواسپرمی:

چندین روش درمانی پزشکی برای درمان الیگواسپرمی وجود دارد. پزشکان علت تعداد کم اسپرم را مشخص می کنند و سپس داروهای خاصی را تجویز می کنند. این داروها شامل داروهای ضد التهابی، محرک‌ های هیپوفیز، ویتامین‌ ها و سایر مکمل‌ ها برای افزایش سطح تستوسترون هستند.

درمان های هورمونی:

اگر عدم تعادل هورمونی وجود داشته باشد، توصیه می شود فوراً به یک متخصص اورولوژی یا متخصص باروری مراجعه شود. پزشک مکمل های هورمونی تجویز می کند که به بازیابی تعادل در هورمون های هیپوفیز و بیضه کمک می کند. چنین مکمل های هورمونی شامل کلومیفن سیترات، آناستروزول نیز به عنوان تزریق LH شناخته می شود.

اقدامات جراحی:

در صورت وجود واریکوسل، که ممکن است بر تعداد اسپرم نیز تأثیر بگذارد، برای درمان این ناحیه لازم است با پزشک مشورت کرد. با این حال، چندین مورد از واریکوسل وجود دارد که با موفقیت درمان شد.

سایر تکنیک های تولید مثل:

معمولاً مشاهده می شود که تقریباً 10 تا 15 درصد موارد الیگواسپرمی به دلیل مسائل ژنتیکی ایجاد می شود. در این موارد ژنتیکی، درمان های پزشکی و جراحی ممکن است در بازیابی یا بهبود تعداد اسپرم موفق نباشند.

بنابراین، در این شرایط، پزشکان از روش‌ های بازیابی اسپرم و تکنیک‌ های کمک باروری مانند: لقاح آزمایشگاهی و تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم استفاده می‌کنند. این روش ها به باردار شدن همسر کمک می کند.

درمان آزواسپرمی:

آزواسپرمی وضعیتی است که در آن اسپرم در هنگام انزال وجود ندارد که عمدتاً به دلیل انسداد در دستگاه تناسلی اتفاق می افتد. درمان های مختلفی برای درمان بیماری آزواسپرمی وجود دارد که شامل درمان های پزشکی و همچنین درمان های طبیعی می شود.

درمان های پزشکی و جراحی:

برای درمان آزواسپرمی، پزشک ممکن است از اقدامات جراحی با اتصال مجدد مجاری اسپرم که جریان اسپرم را مسدود می کند، استفاده کند. با این حال، درمان های هورمونی و پزشکی دیگری برای درمان آزواسپرمی وجود دارد.

اگر آزواسپرمی غیر انسدادی باشد، همچنان احتمال بارداری شریک زندگی وجود دارد. پزشک در این مورد از تزریق اسپرم داخل سیتوپلاسمی با استفاده از یک سوزن کوچک برای بازیابی اسپرم از بیضه ها استفاده می کند. اما این روش تنها در صورتی جواب می دهد که تعداد کمی اسپرم در بیضه ها باقی بماند.

درمان های طبیعی برای درمان آزواسپرمی:

عادات سالم و درمان های خانگی خاصی وجود دارد که برای درمان آزواسپرمی باید از آنها پیروی کرد.

• رعایت رژیم غذایی سالم که حاوی مقادیر مناسبی از پروتئین ها، ویتامین ها، کربوهیدرات ها و مواد معدنی باشد.
• حداقل 1 تا 1.5 ساعت به طور منظم ورزش برای افزایش سطح تستوسترون.
• استفاده از ویتامین ها و مکمل های ضروری که توسط پزشک تجویز می شوند. مانند: امگا 3، امگا 6، جینسینگ، اسید فولیک، تریبولوس و غیره.

موارد مذکور در بالا تفاوت بین الیگوسپرمی و آزواسپرمی است. هر دوی این موارد مربوط به باروری مردانه است و هر دوی آنها با چندین تکنیک قابل درمان هستند. با این حال، حفظ یک سبک زندگی سالم و رعایت یک رژیم غذایی سالم نیز مسئولیت فرد است. در صورت وجود هر یک از این دو مشکل، لازم است حتما با پزشک مشورت کرد.

آزواسپرمی:

وضعیت آزواسپرمی نشان دهنده عدم تعداد مناسب اسپرم در انزال مردان است. علاوه بر این هیچ علائم واضحی برای این بیماری وجود ندارد و اکثر مبتلایان تا زمانی که در تلاش برای باردار شدن با شریک زندگی خود نباشند، متوجه این موضوع نمی شوند.

بسیاری از مردان در سنین بارداری به اشکال مختلف از ناباروری رنج می برند و این ناباروری به دلایل مختلف، چه ژنتیکی و چه به دلیل برخی آسیب های فیزیکی، رخ می دهد. ناگفته نماند که، بسیاری از افراد با برخی ناهنجاری ها در سیستم تولید مثل بزرگ می شوند. این امر منجر به ناباروری می شود و بیشتر آنها قابل درمان هستند.

بهتر است زمانی که فرد متوجه کمبود تعداد اسپرم، وضعیتی که به آن آزواسپرمی گفته می شود، شد به پزشک مراجعه کند. عوامل دیگری نیز باعث این امر می شوند، اما این رایج ترین علت است. خوشبختانه، پس از بررسی دلایل احتمالی آن، می توان این بیماری را درمان کرد و بسته به علت آن، پزشکان دارو تجویز می کنند.

اثرات سطوح بالاتر خودارضایی:

مردم از علل آزواسپرمی یا به طور کلی ناباروری مردان اطلاعی ندارند و این منجر به شک و تردید در مورد خودارضایی و نتایج آن می شود. منظور از خودارضایی این است که فرد خود به خود انزال کند و در داخل رحم زن این کار را انجام ندهد.

در اینجا، صرف نظر از اینکه انزال در کجا اتفاق می افتد، باعث ناباروری نمی شود. افرادی که از آزواسپرمی رنج می برند هنوز هم می توانند انزال کنند، فقط کمبود اسپرم زنده در مایع منی وجود دارد.

با این حال، اگر در سطح بالاتری خودارضایی وجود داشته باشد، اثراتی دارد. هم پیامدهای منفی و هم پیامدهای مثبت زیر این موضوع قرار می گیرند. زمانی که مردان 3-5 بار در هفته با انزال تماس جنسی داشته باشند، طبیعی است. در واقع، این موضوع اغلب کیفیت اسپرم را در یک مقدار خوب و سالم نگه می دارد.

از 300 میلیون اسپرمی که در یک انزال منظم خارج می شود، تنها یک اسپرم برای ورود به تخمک و ایجاد بارداری لازم است. هنگامی که به طور منظم خودارضایی انجام شود، به اندازه آن، اسپرم چه زنده و چه نابارور، در مایع منی می آید.

1. کیفیت اسپرم:

اگر مردی به مدت 2 تا 3 روز از طریق خودارضایی یا در حین رابطه، منی خارج نکند، کیفیت آن را مفید نگه می دارد. اگر زن و شوهری بخواهند به طور طبیعی باردار شوند، اگر مرد 2 تا 3 روز برای هر نوع خودارضایی صبر کند، شانس بیشتری برای بارداری وجود خواهد داشت.

در درمان IVF، فرد باید پس از سه روز انتظار در یک ظرف انزال کند. این امر کیفیت و کمیت خوب اسپرم را تضمین می کند.

2. تعداد کم اسپرم:

در طرف مقابل، خودارضایی بیش از حد می تواند منجر به کاهش اسپرم موجود شود. این معمولاً به این معنی است که فرد 3-4 بار در روز خودارضایی می کند.

این به این دلیل است که هنگام انزال، حداقل 300 میلیون اسپرم در هر دور خارج می شود. به طور متوسط، تعداد کل اسپرم سالمی که یک مرد در هر ماه تولید می کند، 12 میلیارد است.

بنابراین، این بدان معناست که کل ذخیره اسپرم در عرض چند بار تخلیه میشود و این موضوع می تواند منجر به مشکلات سلامتی شود. بنابراین لازم است که مردان محاسبه خود ارضایی خود را یادداشت کنند.

فواید خودارضایی:

در واقع، خودارضایی مزایایی هم برای سلامت جسمی و روانی دارد.

• ارگاسم یک مسکن طبیعی است که در هنگام انزال امکان پذیر است. بنابراین، چه در هنگام آمیزش جنسی یا خودارضایی رخ دهد، همان اثر را دارد. خودارضایی در زنان، می تواند باعث تسکین دردهای قاعدگی شود و حتی عفونت هایی مانند: اندومتریوز را متوقف کند.
• برای از بین بردن تنش فیزیکی و استرس، خودارضایی به طور موثر عمل می کند.
• خودارضایی بدون شریک ممکن است و به همان اندازه احساسات لذت بخش را به ارمغان می آورد و باعث عفونت یا بارداری نمی شود.
• برخی مطالعات نشان می دهد که خودارضایی تا حدودی از شانس ابتلا به سرطان پروستات برای مردان جلوگیری می کند.

علل معمول آزواسپرمی:

برای درک اینکه آیا خودارضایی باعث آزواسپرمی می شود، مهم است که دلایل اصلی مستند آن را در نظر گرفت. در حدود 10 تا 15 درصد از مردان مبتلا به آزواسپرمی، دلیل اصلی مخزن ژن آنهاست. به علاوه، مشکلاتی در کروموزوم‌ های بدن فرد وجود دارد که می‌تواند منجر به این مشکل شود.

مشکلات در کروموزوم های Y در بدن رخ می دهد و بر اندازه، شکل و تعداد اسپرم در منی تأثیر می گذارد. به علاوه اینکه، برای برخی از افراد مبتلا، این کروموزوم ها وجود ندارند.

برخی از اختلالات رایجی که منجر به آزواسپرمی می شوند عبارتند از تومورها، سندرم کلاین فلتر، کریپتورکیدیسم، اورکیت اوریون و غیره.

برخی از داروها برای یک بیماری قبلی می توانند عوارض جانبی ایجاد کنند که منجر به آزواسپرمی می شود. در مورد جراحی یا پرتو درمانی نیز این امکان وجود دارد. بیماری هایی که قبلاً تشخیص داده شده بودند مانند: نارسایی کلیه یا دیابت نیز ممکن است منجر به این شوند.

به طور مشابه، نقص های فیزیکی نیز وجود دارد که منجر به آزواسپرمی می شود. نقص های فیزیکی شامل فقدان اتصالات مناسب یا کمبود قطعات در دستگاه تناسلی مردانه است. عفونت ها و صدمات نیز ممکن است منجر به ایجاد آزواسپرمی شود. در واقع، عمل داوطلبانه وازکتومی می تواند منجر به کمبود تعداد اسپرم در بدن مرد شود.

تأثیر خودارضایی بر آزواسپرمی:

صحبت از خودارضایی و ناباروری در مردان، هیچ مدرک مستندی مبنی بر ارتباط این دو وجود ندارد. با این حال، هنوز بحث در مورد آن در میان متخصصان وجود دارد.

در حالی که بسیاری از پزشکان ذکر کردند که دور شدن از خودارضایی می تواند تعداد اسپرم را بهبود بخشد، برخی دیگر معتقد بودند که این امر باعث ناباروری نمی شود.

به طور کلی اغلب اوقات، هنگامی که یک مرد بیش از حد و روزانه انزال کند، می تواند منجر به کمبود اسپرم شود. اما این معمولاً موقتی است و انجام ندادن آن به طور منظم تعداد اسپرم را دوباره بهبود می بخشد. بنابراین، این نتیجه آزواسپرمی نیست و هیچ ارتباط مستقیمی بین این دو وجود ندارد. برای باردار شدن، کم کردن خودارضایی مفید است. این امر تعداد و کیفیت اسپرم را بهبود می بخشد و شانس باروری را افزایش می دهد.

با این حال، اگر فرد به آزواسپرمی مبتلا است و برای چند روز خودارضایی را متوقف کند، تعداد اسپرم ها بهبود نمی یابد. در مورد دوم مشورت با پزشک و اطمینان بیشتر ضروری است.

انواع آزواسپرمی:

تمایزات زیادی در مورد آزواسپرمی وجود دارد که یک اصطلاح گسترده تر برای تعداد کم اسپرم است. با این حال، مهم است که توانایی انزال را با این وضعیت اشتباه نگرفت. اگر مردی مبتلا به آزواسپرمی باشد، باز هم می تواند انزال کند. با این حال، هیچ اسپرمی با آن خارج نمی شود. با این حال، این برای انواع آزواسپرمی غیر انسدادی رایج‌تر است.

همانطور که در بالا ذکر شد، از نظر علت این وضعیت، دو اصطلاح گسترده تر وجود دارد. اینها انواع انسدادی یا غیرانسدادی آزواسپرمی هستند.

1. آزواسپرمی غیر انسدادی:

آزواسپرمی غیر انسدادی می تواند آزواسپرمی بیضه یا آزواسپرمی پیش بیضه باشد. حالت اول زمانی اتفاق می‌افتد که بیضه‌ های مرد آنطور که در نظر گرفته شدند کار نکند. این به دلیل ناهنجاری در ساختار ژنتیکی یا نوعی بیماری رخ می دهد. دلایل دیگری نیز برای آن وجود دارد.

در مورد دومی، مشکل در خود اسپرم ها نهفته است. به عبارت دقیق‌تر، برخی مسائل در هورمون‌ های مردانه باعث می‌شود که مقدار مناسبی اسپرم تولید نکند.

2. آزواسپرمی انسدادی:

همانطور که از نام آن پیداست، آزواسپرمی انسدادی به دلیل نوعی انسداد در دستگاه تناسلی ایجاد می شود. در این روش تولید اسپرم امکان پذیر است اما به دلیل انسداد نمی تواند خارج شود. اصطلاح این نوع بیماری را آزواسپرمی پس از بیضه می نامند. در اکثر موارد این وضعیت در مردان، تشخیص آزواسپرمی را به عنوان علت نشان می دهد.

علل هر یک از انواع آزواسپرمی:

علل خاصی منجر به سه نوع از این بیماری در مردان می شود.

1. آزواسپرمی بیضه:

این نسخه از آزواسپرمی مربوط به بیضه ها یا آسیب هایی است که به آن وارد شده است. به همین دلیل، عملکرد منظم بیضه به شدت تحت تأثیر قرار می گیرد. بسیاری از مسائل منجر به این می شود.

در برخی افراد بیضه در دوران بلوغ پایین نمی آید. این وضعیت به عنوان کریپتورکیدیسم (عدم نزول بیضه) شناخته می شود. به علاوه، برخی موقعیت‌ها وجود دارد که مشکلات بیضه بیشتر فیزیکی است. نداشتن بیضه در بدن، که به آن آنورشی نیز می گویند، به این معنی است که تولید اسپرم امکان پذیر نیست.

برخلاف دو مورد اول، سایر شرایط مستقیماً بر تولید اسپرم تأثیر می گذارد. یکی از آنها سندرم سلول سرتولی (مهمترین سلول بیضه) است که در آن مرد نمی تواند هیچ اسپرمی تولید کند و آن را از بیضه ها عبور دهد. مورد دیگر توقف اسپرماتوژنیک است که در آن بیضه ها اسپرم تولید می کنند، اما هیچ کدام بالغ نیستند.

در برخی موارد، مردان با آرایش کروموزومی XXY متولد می شوند. این اختلال پزشکی سندرم کلاین فلتر نام دارد. برای مشخص کردن، کروموزوم یک مرد معمولی XY است و باید با کروموزوم های XX ماده ها ادغام شود تا بارور شود. اما به دلیل این وضعیت و XXY بودن ترکیب کروموزومی آنها باعث ناباروری اسپرم آنها می شود.

مسائل دیگری نیز وجود دارد که در این دسته قرار می گیرند:

• جراحی قبلی انجام شده
• تومورها
• اوریون در اواخر بارداری
• تابش – تشعشع
• واکنش در برابر چند دارو
• وریدهای گشاد شده در بیضه یا واریکوسل

2. آزواسپرمی قبل از بیضه:

در بیشتر موارد، ناهنجاری های ژنتیکی چیزی است که منجر به این نسخه از آزواسپرمی در مردان می شود. ناگفته نماند، مواردی وجود دارد که در نتیجه دارو درمانی گسترده یا درمان دیگری رخ می دهد.

شیمی درمانی یک نوع برنامه درمانی رایج برای اکثر سرطان هاست و می تواند اثرات نامطلوبی بر سلول های اسپرم داشته باشد. بنابراین، یکی از شایع ترین دلایل آزواسپرمی قبل از بیضه است. علاوه بر این، مشکلات ژنتیکی می تواند منجر به این موضوع شود. اما با وجود برخی مسائل ژنتیکی، فرد نمی تواند هیچ اسپرمی تولید کند. به عنوان مثال: وجود سندرم کالمن بدن را از تولید هورمون های GnRH یا آزاد کننده گنادوتروپین باز می دارد.

به همین ترتیب، ناتوانی در سیستم عصبی علت دیگری است که در این دسته قرار می گیرد. در نتیجه، اگر غده هیپوفیز یا هیپوتالاموس متوجه هر گونه آسیب شود، نمی توانند به درستی عمل کنند و همین بر تولید اسپرم در بدن تأثیر می گذارد. همه این دلایل عادی نیستند و در نتیجه، آزواسپرمی پیش بیضه نادرترین نوع این بیماری است.

3. آزواسپرمی پس از بیضه:

در 40 درصد از مردانی که انسداد اسپرم برای آنها گزارش شده است این بیماری مثبت تشخیص داده شده است. دلایل زیادی باعث انسداد می شود، برخی در نتیجه یک عمل و برخی به طور طبیعی.

در مورد اولی، دلایل اصلی که می تواند منجر به این مشکل شود عبارتند از:

• صدمات در ناحیه کشاله ران
• تشکیل هر گونه کیست
• عفونتی که قبلا اتفاق افتاده یا در حال حاضر ادامه دارد.
• وازکتومی یا بستن لوله ها از طریق جراحی برای توقف حرکت اسپرم

در مورد مواردی که به دلیل شرایط بهداشتی رخ می دهد، یکی از آنها به دلیل عدم وجود ارتباط است.

واس دفران (مجرای دیفرنت) و اپیدیدیم (لوله طویلی است که نزدیک هر بیضه قرار دارد و اسپرم را از بیضه ها به لوله منی می رساند) ارتباط نزدیکی با وظایف ذخیره سازی و حرکت اسپرم دارند. هنگامی که بین این قسمت ها و سایر بخش های اندام تناسلی مرد ارتباطی وجود نداشته باشد، حرکت اسپرم ممکن نیست.

یکی دیگر از دلایل این امر مشکلات مادرزادی است. ممکن است یک بیماری به نام CBAVD یا فقدان مادرزادی دو طرفه مجرای روده وجود داشته باشد. همانطور که می دانید مجاری این اندام وظیفه حرکت اسپرم را بر عهده دارند. کسانی که این عارضه را دارند این مجاری خاص از بیضه ها را ندارند و در نتیجه اسپرم نمی تواند خارج شود.

آیا انواع آزواسپرمی قابل درمان هستند؟

برای بسیاری از علل آزواسپرمی برنامه های درمانی وجود دارد و که به فرد امکان می‌دهد بدون توجه به داشتن این شرایط بچه دار شوند. اکثر افرادی که از آزواسپرمی پس از بیضه یا پیش از بیضه رنج می برند می توانند برای آن درمان شوند. به عنوان مثال، جراحی بهترین گزینه برای اکثر موارد آزواسپرمی انسدادی است.

با این حال، آزواسپرمی بیضه مشکلی است که بسیاری از علل آن دائمی هستند. روش هایی وجود دارد که اثرات آنها را کاهش میدهد و به فرد فرصتی برای بچه دار شدن می دهد. با این حال، تعداد اسپرم در اکثر این موارد پزشکی کم است.

آیا با وجود آزواسپرمی باردار شدن امکان پذیر است؟

در واقع، داشتن آزواسپرمی به این معنی نیست که اصلا نمی توان پدر شد. به این دلیل که در بسیاری از موارد، حداقل مقداری اسپرم در بیضه ها وجود دارد. با برنامه‌ های درمانی مانند: IVF یا ICSI-IVF، پزشکان می‌توانند اسپرم‌ های زنده را از یک بیمار مرد جمع‌آوری کنند و تخمک را به‌ طور مصنوعی لقاح دهند.

در موارد ناهنجاری های ژنتیکی یا اسپرم بسیار کم موجود، پزشک می تواند آزمایش ژنتیکی انجام دهد تا ببیند کدامیک برای لقاح بی خطر هستند. روش های درمانی زیادی برای زوج ها وجود دارد. بنابراین، باردار شدن ممکن است، اما بستگی به این دارد که علت آزواسپرمی در مردان چیست.

باردار شدن با تحرک کم اسپرم:

تحرک اسپرم به عنوان توانایی اسپرم برای فعالیت موثر در دستگاه تناسلی زن برای بارور کردن تخمک تعریف می شود. با این حال، برای بارور کردن تخمک، اسپرم باید تحرک پیشرونده داشته باشد. تحرک به اسپرم اجازه می دهد تا با سرعت 25 میکرومتر در ثانیه از طریق مخاط دهانه رحم حرکت کند تا تخمک بارور شود.

اگر تحرک اسپرم پایین باشد، این وضعیت به عنوان آستنوسپرمی شناخته می شود. این وضعیت زمانی مشخص می شود که کمتر از 32 درصد از نمونه اسپرم تحرک پیشرونده را نشان دهد.

انواع حرکت اسپرم:

2 نوع حرکت اسپرم وجود دارد:

حرکت پیشرونده آهسته: اسپرم ها در خطوط مستقیم یا حرکت دایره ای حرکت می کنند.

تحرک غیر پیشرونده: اسپرم ها در خطوط مستقیم حرکت نمی کنند و در دایره های کوچک حرکت می کنند.

عدم تحرک یا آزواسپرمی مطلق: در این مورد، تحرک اسپرم صفر است.

درصد تحرک اسپرم برای بارداری:

اگر فردی در حال برنامه ریزی برای بارداری است، باید تحرک پیشرونده اسپرم داشته باشد. اگرچه برای باردار شدن فقط یک اسپرم و یک تخمک لازم است، اما اگر اسپرم تحرک مداوم داشته باشد، شانس باردار شدن را افزایش می دهد.

اگر اسپرم نیاز به بارور کردن تخمک داشته باشد، باید از طریق دستگاه تناسلی زن از دهانه رحم به رحم و سپس به لوله های فالوپ برود. با این حال، درصد تحرک اسپرم برای بارور کردن تخمک باید حدود 40 تا 75 درصد باشد.

تعداد اسپرم ممکن است به سلامت کلی و سبک زندگی نیز بستگی داشته باشد. بسیاری از مطالعات نشان دادند که مردان با تحرک کم اسپرم معمولا درصد بیشتری از چربی در بدن دارند. آنها شاخص توده بدنی بالاتری دارند و همچنین از فشار خون بالا رنج می برند. بنابراین، اگر درصد چربی بدن فرد بیشتر باشد و از یک سبک زندگی ناسالم پیروی کند، ممکن است سندرم متابولیک بالاتری را تجربه کند. همچنین ممکن است به بیماری هایی مانند دیابت، بیماری های قلبی و سکته مبتلا شود. در صورت تشخیص کم تحرکی اسپرم، لازم است مطمئن شد که برای بررسی سطح تستوسترون و وضعیت کلی سلامتی با پزشک مشورت شود.

اثرات کم تحرکی اسپرم بر بارداری:

تحرک کم اسپرم می تواند دلیل بزرگی برای تأثیرگذاری بر باروری مردان باشد زیرا شانس باردار شدن همسر کاهش می یابد. اگر کیفیت اسپرم پایین باشد، بر شانس باردار شدن همسرتان نیز تأثیر می گذارد.

راه های بهبود تحرک کم اسپرم:

دلایل زیادی برای تحرک کم اسپرم وجود دارد. ممکن است به کمک پزشکی خاصی نیاز داشته باشد و همچنین نیاز به ایجاد تغییرات خاصی در سبک زندگی برای بهبود حرکت اسپرم داشته باشد. راه هایی که از طریق آنها می توانید مشکل تحرک کم اسپرم خود را بهبود بخشید عبارتند از:

عامل اصلی ناباروری مردان به دلیل تحرک کم اسپرم است. این امر امروزه به یک دلیل رایج تبدیل شده است و اکثر زوج ها در باردار شدن با مشکل مواجه هستند.

• ورزش کردن به طور منظم: اضافه وزن می تواند بر تحرک اسپرم نیز تاثیر بگذارد. توصیه می شود که به طور منظم ورزش کرده و یک رژیم غذایی سالم را دنبال کنید و یک سبک زندگی سالمی را حفظ کنید.
• استفاده از ویتامین ها و مکمل ها: در صورت تحرک کم اسپرم، لازم است حتما به پزشک مراجعه کرد. پزشک آزمایش خون را تجویز می کند و ویتامین ها و مکمل هایی را برای افزایش سطح تستوسترون تجویز می کند. همچنین توصیه میکند که از یک جدول رژیم غذایی پر از پروتئین، ویتامین، کربوهیدرات و میوه‌ ها پیروی شود.
• ترک مصرف الکل و سیگار: مصرف الکل و سیگار بر تعداد اسپرم و تحرک کم اسپرم تأثیر می گذارد.
• استفاده از باکسرهای نخی گشاد در هنگام خواب

آیا آزواسپرمی همان آسپرمی است؟

آسپرمی:

ناباروری مردان گاهی به دلیل اختلالی به نام آسپرمی، کمبود کامل مایع منی در هنگام انزال ایجاد می شود. دلیل اصلی و تشخیص کامل نحوه مدیریت این بیماری را تعیین می کند. مردانی که این اختلال را دارند ممکن است بدون انزال ارگاسم را تجربه کنند.

این بیماری ممکن است به دلایل متعددی از جمله انسداد مجرای انزال، انزال رتروگراد و انزال رخ دهد. آسپرمی گاهی ممکن است در اثر درمان های جراحی قبلی، آسیب عصبی مرتبط با بیماری یا کیست های مادرزادی ایجاد شود که همگی قابل درمان هستند.

انواع آسپرمی:

آسپرمی بر اساس نوع و علل شروع بیماری به دسته های زیر طبقه بندی می شود:

• فیزیولوژیک، که ظهور آن با تغییرات ناشی از افزایش سن مشخص می شود.
• عملکردی
• ارگانیک. آلی

این وضعیت بر اساس علائم بیرونی به دسته های زیر تقسیم می شود:

• آسپرمی واقعی زمانی است که انزال ارگاسم امکان پذیر نباشد. در نتیجه منی تولید نمی شود و تخمک بارور نمی شود. در این حالت، بیمار میل، نعوظ و میل جنسی را تجربه می کند. بروز مسائل عصبی یا روانی این مشکل را شدید می کند.
• آسپرمی کاذب زمانی اتفاق می‌افتد که یک مرد در حالی که فرآیند انزال به دنبال خودارضایی یا آمیزش جنسی به ارگاسم می‌رسد، اتفاق می‌افتد. اما هیچ سلول زایای نر در مایعات بیولوژیکی اختصاص داده شده وجود نداشت.

علل:

عوامل مختلفی ممکن است باعث آسپرمی شوند. اینها عبارتند از:

• انزال رتروگراد یکی از تغییرات اولیه است که ممکن است منجر به آسپرمی شود. این امر زمانی ایجاد می شود که منی در مثانه یا در موقعیت مجرای ادرار گیر کرده و پس از انزال نمی تواند آزاد شود.
• شرایط بسیار عفونی در منطقه یا افزایش حجم، مانند مواردی که توسط کیست ایجاد می شود، ممکن است باعث انسداد مجاری مسئول انزال شود و عملکرد آن مجاری را محدود کند.
• برخی داروها، از جمله: استروئیدها، آنابولیک ها، و حتی پرتوهای ناشی از شیمی درمانی و رادیوتراپی، ممکن است باعث انزال و آسپرمی مانند: دیابت یا اوریون شوند.
• برخی از مردان مبتلا به ضایعات نخاعی در نیمه پایینی بدن خود فلج می شوند.
• آسپرمی ممکن است توسط اختلالات ژنتیکی مانند: Klinefelter ایجاد شود زیرا این بیماری منجر به یک کروموزوم X اضافی می شود که از تولید مقدار طبیعی تستوسترون در مردان جلوگیری می کند و در نتیجه ظرفیت تولید مثل را کاهش می دهد.
• شرایط روانی: ممکن است باعث انزال آسپرمی شود. این وضعیت که به آن تاخیر در انزال گفته می شود، در مردان خاصی مشاهده می شود که زمان انزال آنها بسیار بیشتر از حد طبیعی است.

پیشگیری از آسپرمی:

انسداد انزال ممکن است در موارد عفونت دستگاه ادراری بیشتر شود. بنابراین کودکان باید به محض شناسایی بیماری شروع به دریافت آنتی بیوتیک کنند.

این به جلوگیری از آسپرمی که در اثر انسداد مسیر ایجاد می شود کمک می کند. با این حال، کار زیادی برای جلوگیری از بروز علل دیگر وجود ندارد.

درمان:

بسته به علت بیماری چندین روش درمانی وجود دارد. این رویکردهای درمانی عبارتند از:

• آنتی بیوتیک برای درمان عفونت
• تکنیک های کمک باروری، مانند: IVF و ICSI
• داروهایی برای درمان انواع خاصی از انزال رتروگراد
• قطع داروهای تجویزی که باعث آسپرمی می شود
• سکس درمانی
• روش های جراحی

علاوه بر این، اگر پرتودرمانی دلیل آسپرمی باشد، بیماری اغلب با تکمیل درمان بهبود می یابد.

شیوع آسپرمی:

آسپرمی یک بیماری مربوط به دستگاه تناسلی مردانه است. در مقایسه با سایر بیماری های جنسی و ناباروری، این بیماری یک بیماری ناشایع است که مردان را درگیر می کند. آسپرمی با فقدان کامل مایع منی در طول انزال مشخص می شود.

تفاوت بین آزواسپرمی و آسپرمی چیست؟

آسپرمی عدم انزال کامل در مردان است. در نتیجه، اغلب به آن انژاکولاسیون میگویند. هنگامی که در انزال اسپرم وجود ندارد، به آن آزواسپرمی می گویند. مرد ممکن است مقدار منظمی از منی تولید کند، اما هیچ اسپرمی وجود ندارد. بنابراین، باردار شدن به طور طبیعی غیرممکن خواهد بود.

علل آستنوزواسپرمی چیست؟

استنوزواسپرمی یک بیماری مربوط به ناباروری مردان است که در آن اسپرم هایی تولید می شود که تحرک کمی دارند. تحرک اسپرم به توانایی اسپرم برای حرکت سریع در یک خط مستقیم اشاره دارد. تحرک پیشرونده اسپرم برای دستیابی به بارداری طبیعی بسیار مهم است. بنابراین، اگر تحرک اسپرم پایین باشد، احتمال باردار شدن همسر نیز کاهش میابد.

اگر تحرک پیشرونده اسپرم کمتر از 50 درصد باشد یا اگر اسپرم ها در دستگاه تناسلی زنانه با سرعت 25 میکرومتر بر ثانیه حرکت می کنند، این وضعیت به عنوان آستنوزواسپرمی شناخته می شود.

اسپرمی که فرد انزال می کند باید از طریق مخاط دهانه رحم نفوذ کند و سپس به رحم زن برسد. در نهایت، پس از رسیدن به رحم، تخمک را سوراخ می کند تا تخمک را بارور کند. با این حال، بیشتر مشاهده می شود که مردانی که مبتلا به بیماری های کلیوی، فیبروز کیستیک و سایر مسائل ژنتیکی هستند از آستنوزواسپرمی نیز رنج می برند.

علل آستنوزواسپرمی:

علل مختلفی برای آستنوزواسپرمی وجود دارد. عبارتنداز:

• التهاب: اگر در مجرای اسپرم، غده پروستات یا هر قسمت دیگر از اندام تناسلی هر گونه بیماری التهابی وجود داشته باشد، تحرک اسپرم کم می شود. این بیماری ها دارای میکروارگانیسم هایی هستند که به طور مستقیم بر تعداد اسپرم و همچنین تحرک اسپرم تأثیر می گذارد. همچنین سرعت حرکت اسپرم ها و توانایی آن در بارور کردن تخمک را کاهش می دهد.
• واریکوسل: این وضعیتی است که در آن وریدهای کیسه بیضه بزرگ می شوند. این یکی از دلایل اصلی آستنوزواسپرمی در مردان است.
• مایع شدن غیرطبیعی مایع منی: این وضعیت فضاهای داخل مجرای اسپرم را کاهش می دهد و مانع از حرکت و فعالیت اسپرم می شود.
• ناهنجاری در کروموزوم ها: اگر در کروموزوم های جنسی ناهنجاری باشد، بر تعداد اسپرم و تحرک اسپرم تأثیر می گذارد. که یکی از دلایل اصلی ناباروری مردان است.
• اجزای ایمونولوژیک: آنتی بادی های زیادی وجود دارند که ممکن است به روش های مختلف به عنوان مانعی در حرکت اسپرم عمل کنند. بسیاری از مطالعات وجود این آنتی بادی های ضد اسپرم را در اطراف دم اسپرم نشان دادند که آنها را از بارور کردن تخمک باز می دارد.
• عوامل سبک زندگی: استفاده از یک سبک زندگی و رژیم غذایی ناسالم می تواند دلیل خوبی برای تحرک کم اسپرم باشد. نمونه هایی از عادات بد سبک زندگی عبارتند از: سیگار کشیدن منظم، مصرف الکل، ورزش نکردن، رژیم غذایی ناسالم و استفاده از داروهایی که سطح تستوسترون را کاهش می دهد.

همچنین مردانی با مشاغلی مانند:

رانندگی یا اسب‌سواری که بیشتر ناحیه لگن فرد تحت تأثیر قرار می‌دهد، این عوامل می‌توانند علت اصلی آستنوزواسپرمی باشند.

بنابراین، تحرک کم اسپرم دلیل بسیار مهمی برای ناباروری مردان است. تعداد اسپرم های متحرکی که باید بعد از انزال باشد، 70 درصد است. اگر درصد اسپرم های متحرک پس از انزال کمتر از 40 درصد باشد، آن را آستنوزواسپرمی می نامند. با این حال، هنوز هم می‌توان با استفاده از روش‌ های تولید مثلی دیگر مانند: IVF و تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم، به بارداری رسید.

درمان آستنوزواسپرمی:

چندین روش درمانی برای درمان آستنوزواسپرمی در مردان وجود دارد. در اینجا برخی از درمان های مذکور در زیر آمده است:

• لقاح مصنوعی: در این روش پزشک از اهداکننده یا زوج قبلی نمونه اسپرم گرفته و در زمان تخمک گذاری به رحم زن تزریق می کند. اما این روش تنها در صورتی توصیه می شود که زن زیر 35 سال سن داشته باشد و مشکل ناباروری نداشته باشد.
• لقاح آزمایشگاهی: این فرآیندی است که در آن پزشک تخمک زن را به یک نمونه اسپرم بهبود یافته در آزمایشگاه می‌پیوندد. این کار تحت یک محیط کنترل شده برای دستیابی به لقاح موفق انجام می شود.
• تزریق اسپرم داخل سیتوپلاسمی: این یک روش بسیار حیاتی است که در آن پزشک با تزریق اسپرم، یک اسپرم سالم را از بیضه ها گرفته و با دقت آن را مستقیماً با استفاده از یک سوزن میکروسکوپی به تخمک بالغ شریک زن تزریق می کند.

چندین مطالعه نشان داده است که این روش موفقیت زیادی در دستیابی به بارداری دارد. این یکی از بهترین تکنیک‌ ها برای مشکلاتی مانند: آستنوزواسپرمی است.

استنوزواسپرمی یا تحرک کم اسپرم یک مسئله جدی مرتبط با ناباروری مردان است. در صورت وجود چنین مشکلاتی توصیه می شود برای درمان بیشتر با پزشک مشورت کرد.

چه چیزی باعث عفونت در اسپرم می شود؟

اکثر موارد ناباروری به دلیل اسپرم ناسالم یا تعداد کم اسپرم است. بنابراین لازم است که فرد مراقب سلامت اسپرم ها باشد زیرا این امر به همسر آن کمک می کند بدون هیچ عارضه ای باردار شود.

شیوه زندگی و عادات مصرف مواد غذایی دلایل مهمی برای اسپرم ناسالم هستند. اگر تغییراتی در این موارد ایجاد شود، فرد به داشتن اسپرم سالم دست خواهد یافت. حدود سه ماه طول می کشد تا اسپرم جدید و سالم تولید شود.

تحت تاثیر قرار گرفتن اسپرم ها:

این باکتری از دستگاه ادراری منشا می گیرد که مسئول ایجاد آلودگی در مایع منی است. شریک فرد همچنین می تواند باکتری را در طول رابطه جنسی منتقل کند. اشریشیاکلی یک میکروارگانیسم جدا شده است که مسئول ایجاد آلودگی مایع منی یا عفونت دستگاه تناسلی در بیماران مرد است.

انواع منی آلوده و علل آن:

منی زرد:

اگر مایع منی سالم باشد، باید خاکستری مایل به سفید یا سفید باشد. اگر به طور تصادفی رنگ تغییر کرد، نگران نباشید. رنگ زرد منی همیشه جای نگرانی نیست. ممکن است به دلیل وجود ادرار در مایع منی باشد. گاهی ادرار در مجرای ادرار باقی می ماند. ادرار و اسپرم هر دو از لوله ای به نام مجرای ادرار از بدن خارج می شوند و هنگامی که ادرار باقی می ماند، با مایع منی مخلوط می شود و باعث می شود منی رنگ خود را به زرد تغییر دهد.

ادرار به دلیل عفونت هایی مانند: عفونت مجرای ادرار یا بزرگ شدن پروستات که به عنوان هیپرپلازی خوش خیم پروستات شناخته می شود، در مجرای ادرار باقی می ماند که منجر به آلودگی مایع منی به عفونت می شود.

منی زرد نیز ممکن است نشان دهنده زردی باشد. زردی باعث می شود چشم و پوست زرد به نظر برسد. این به دلیل سطوح بالای بیلی روبین در بدن است که معمولاً یک رنگدانه صفراوی زرد نارنجی است. زردی ناشی از اختلالات خودایمنی، پانکراتیت، مصرف الکل، کیسه صفرا، سنگ کیسه صفرا، نقص های متابولیک ژنتیکی یا ویروس هاست. بنابراین هر زمان که مشاهده شد که رنگ مایع منی به زرد تغییر کرده لازم است با پزشک مشورت شود تا دلیل دقیق آن تشخیص داده شود.

منی همچنین می تواند زرد به نظر برسد زیرا منی حاوی تعداد زیادی گلبول سفید است. این وضعیت به عنوان لکوسیتوسپرمی شناخته می شود که به عنوان پیوسپرمی نیز شناخته می شود. این یک وضعیت بسیار شدید است که حتی می تواند به اسپرم آسیب برساند. همچنین می تواند فرد را به ناباروری برساند.

عفونت پروستات:

عفونت پروستات زمانی ایجاد می شود که باکتری موجود در ادرار به داخل پروستات نشت می کند و مسئول ایجاد منی زرد مایل به سبز است. باکتری ها منی را آلوده می کنند.

برخی از علائم عفونت پروستات عبارتند از: انزال دردناک، ادرار کدر، درد در کشاله ران، کمر، آلت تناسلی، شکم و ادرار دردناک، مکرر و مشکل.

STD یا بیماری های مقاربتی:

ترشحات زرد مایل به سفید گاهی از آلت تناسلی می آید که نشان دهنده بیماری های مقاربتی مانند: کلامیدیا یا سوزاک است. STD می تواند باعث ترشح و به دنبال آن خارش، سوزش در هنگام ادرار، نیاز مکرر به ادرار و درد شود.

لکوسیتوسپرمی همچنین می تواند به دلیل بیماری های مقاربتی ایجاد شود. در صورت ابتلا به STD بایستی حتما به پزشک مراجعه کرده تا به شخص دیگری سرایت نکند و ایجاد عفونت شدید اسپرم فرد را به سمت ناباروری سوق ندهد.

عفونت های باکتریایی:

عفونت های باکتریایی باعث عفونت اسپرم می شود و منجر به ناباروری می شود. همچنین عفونت سوزاک نوعی عفونت باکتریایی است که می تواند باعث ایجاد بیماری های شدید در دستگاه تناسلی شود. این عامل باعث ایجاد اورتریت می شود که می تواند بر باروری مرد تأثیر بگذارد.

کلامیدیا تراکوماتیس نوع دیگری از عفونت باکتریایی است، اما تأثیر آن بر زنان بسیار بیشتر از مردان است. پروستاتیت، عفونت های دستگاه اسپرم و اپیدیدیمیت ناشی از اورتریت غیرگنوکوکی، عامل کلامیدیا تراکوماتیس است. این می تواند با آلوده کردن اسپرم باعث ناباروری شدید در مردان شود.

در صورت استفاده از اسپرم آلوده در IVF، کلامیدیا تراکوماتیس حتی می تواند باعث مرگ زودرس و تحرک کم اسپرم شود. اگر در یک مرد آلوده به کلامیدیا هیچ علائمی وجود نداشته باشد، تراکوماتیس می تواند این عفونت را به شریک زن او منتقل کند. ASA یا آنتی بادی های ضد اسپرم که در اثر عفونت توسط تراکوماتیس تولید می شوند حتی می توانند بر باروری تأثیر بگذارند.

اشریشیاکلی یکی دیگر از عفونت های باکتریایی است که در اثر اپیدیدیم ارکیت ایجاد می شود که از راه جنسی منتقل می شود و در اغلب موارد پروستاتیت مزمن یا حاد دخیل است.

عفونت های ویروسی:

پزشکان گاهی اوقات با آزمایش‌ های مختلف دریافتند که ویروس HSV یا هرپس سیمپلکس در مایع منی قرار دارد که پارامترهای آن مانند: تحرک کم اسپرم و تعداد کم اسپرم، پایین است. آنها می توانند باعث آستنوزواسپرمی شوند. ارتباط نزدیکی بین ناباروری در طول HPV وجود دارد.

عفونت های قارچی:

عفونت های قارچی مانند: کاندیدا آلبیکنس (C. Albicans) در مجرای ادرار یافت می شود. اگر در مایع منی قرار داشته باشد، روی مایع منی تأثیر بدی می گذارد و باعث ایجاد مشکلات لقاح آزمایشگاهی می شود. فراساختار و همچنین تحرک اسپرم نیز تحت تأثیر کاندیدا آلبیکنس قرار دارد. این عامل باعث ناباروری شدید مردان می شود.

عفونت های تک سلولی:

انگل شایع عفونت های تک سلولی تریکوموناس واژینالیس است که در دستگاه تناسلی مردانه یافت می شود. مسئول ایجاد اختلالات دستگاه تناسلی، اورتریت غیر گونوکوکی و پروستاتیت است. T.Vaginalis همچنین مانع حرکت اسپرم می شود که برای IVF بسیار حیاتی است.

HIV یا ویروس نقص ایمنی انسانی:

تولید و پارامترهای اسپرم در درجه اول تحت تأثیر HIV است. عملکرد سیستم ایمنی بدن به دلیل HIV کاهش می یابد.

عوامل سبک زندگی:

مصرف بیش از حد الکل و غذاهای ناسالم نیز می تواند باعث تغییر رنگ مایع منی شود. اگر غذاهای غنی از گوگرد مانند: پیازچه، پیاز سیر مصرف کنید، می تواند رنگ منی را نیز تغییر دهد و در نتیجه آن را آلوده کند.

به طور کلی ناباروری یک علت گسترده است و می تواند اکثر مردان را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار دهد. اما تا جایی که می توان احتمال ناباروری را کاهش داد. عفونت در اسپرم می تواند یک مشکل مهم ناباروری باشد و می تواند در همسر فرد نیز گسترش یابد.

علل و علائم زیادی در بالا ذکر شده است تا احتمال عفونت کاهش یابد. اسپرم سالم به افزایش شانس بارداری بدون هیچ عارضه ای کمک می کند.

مطالب مشابه:

منبع: shreeivfclinic